(1913) Vieyu carrín d'esquirpia

link

Siempre te conocí tal como agora, ximiendu pel camín, triste, doliosu. ¿Qué penina t´escuez, embruxaora, pa que berres así, carrín graciosu? Cuntábame mió güela,  siendu ñeñu, maldecios, que m´apandaben e na cama ´l sueñu faciéndome tiemblar d ´escalofríos. ¿Sabes tú de dalgun , carrín triste? ¿Quiciaves ´n otra nochi, ya pasada, atechadín debaxu ´l horru oyiste, per cualquiera güela, ser cuntada? Qu´otra custión, si non, puedi amustiate con un dollor, asina, tan prefundu? Toi convencíu, y atrévome a xurate non ha ser el tó mal, mal disti mundu. Viéndote tras los güés, d´andar calmosu, como rey y señor de la caleya, naide puede pensar non seas dichosu y tengas que berrar com úna oveya. Non t´avergüences, non ¿Por qué has facelu? Yes rústicu, probín, llén de ferreñu. Peru, per riba d´esu, has de sabelu, yes fiel al tó deber co nel terruñu. Si non foise por tí, pol tó serviciu; llevar a los llagares les manzanes?¿Quién diba carretar, piensa y non berres, el maízu, les fabes y pataques? Y has de pensar tamién, posadamente qu´un camín en sin carru no ye aldega; Y sin aldega, Asturies, ye talmente como un bollu de Pascua en sin mantega. Porque l´Asturies nuestra, tuya, y mía, ye refaxu y calzón. Y son bardiales, Ye gaita y ye tambor. Ye romería.- Vaquez pastiandu en prau. Son manzanales. Ye la Cruz de Pelayu enriba ´l monte. Son los llagos, ñublaos d´Enol y Ercina. Ye ´l sosurrar del ríu y de la fonte. Son los horros, la sidra y la Santina. Ye ´l retratu, carrín, de tó fegura. El tó modo de ser, sencillu y rudu. Tó pértiga, cargada de veyura ye d´ista Asturies, el meyor escude. Ha faete , p´adornu, una enriestrada de llaureles y fueyes d´ocalitu. Pa guardate del fríu y la orbayada, he de chate pelleyes de cabritu. Pa quitate pruyíos e nos exes, pe los roces, tal como yo abarruntu, y que puedin ser causa de tós quexes, de date, sin más, nes ruedes, untu. He llevate per Pascues a la villa, co los güeyes meyores que posega, pa que lluzcas allí la maravilla d´un pagazu, viviente, de l´aldega. Y disgraciau d´aquel que per tontura, per dáseles d´agudu, t´ensultase. Ya que per sinvergüenza y cara dura diba llevar nel llombu hasta fartase. Que pa salir por tí tá la mió manu despuesta siempre a arremangar la ´staca; ya que xugar la ñuez per un hermanu, mialma non val, el preciu una pataca. Allégrate, carrín, pon cara risa. Non güelvas a berrar con desconuelu, que nun ye ´l que más reza y

cuerri a misa aquel que ha de ganar más prontu ´l cielu. Que non porque los años se t´escuerran; que todu lo que al siempre fo eternu. Ríte sin más pesar, carrín graciosu. Ríte, mió carriquín; ríte con ganes.

Ríti con isi rir qu´armen ruidosu, al cayer los goxos, les ablanes. Echa con allegría una tonada. Non

pienses d´ista vida nes penuries. Tú cumples, sin retruque, la obligada llabor de perpetuar a la tó Asturies.